Psychoterapeuci w Lublinie

Psychoterapia, Socjoterapia, Lublin

ZABURZENIA ROZWOJOWE, EMOCJONALNE I NERWICOWE dzieci i młodzieży: moczenie się, mutyzm, nadpobudliwość psychoruchowa, astma, otyłość, zaburzenia snu, nawyki ruchowe, kaszel z powodu napięcia

Rozwój emocjonalny dzieci i młodzieży czasem miewa pewne zachwiania. Strach, lęk, złość, niezadowolenie to emocje, które jeśli dotykają nas w stopniu nasilonym lub przez dłuższy czas powoduje nadwyrężenie układu nerwowego, a tym samym prowadzi do zaburzeń o charakterze emocjonalnym lub nerwicowym. Dodatkowo, jeśli dziecko ma niesprzyjające środowisko rodzinne zwiększa się ryzyko poważniejszych problemów dzieci i młodzieży.

Kiedy mechanizmy przystosowawcze i zasoby jednostki nie są wystarczająco silne możemy być świadkami reakcji nerwicowych. Są to silne objawy psychogenne, które osiągają duże natężenie, ulegają utrwaleniu i uogólnieniu na inne sytuacje życiowe oraz powodują brak adaptacji do życia.

Zwykle dzieli się nerwice u dzieci na wieloobjawowe oraz jednoobjawowe. Do tych pierwszych zalicza się zachowania cechujące się rozbudowaną strukturą symptomatyki (np. nerwica obsesyjno - kompulsywna). Do tych drugich zaś nerwice z  zaburzeniami  ruchowymi (np. zespół Tourette’a), logonerwice (nerwice z zaburzeniami mowy, np. jąkanie) oraz nerwice z zaburzeniami somatycznymi (np. astma, otyłość).

Leczenie zaburzeń emocjonalnych i nerwicowych dokonuje się w PCTS poprzez terapię indywidualną, grupową, zajęcia socjoterapeutyczne. Zwykle jest to poprzedzone konsultacjami, które mają za cel postawienie odpowiedniej diagnozy. Czasami, gdy u dzieci i młodzieży występuje stan silnych objawów konieczna staje się konsultacja psychiatryczna (umówiona telefonicznie) i wspomożenie się lekami.

I. Nerwice ruchowe:
1) Tiki - to mimowolne ruchy (mruganie, grymasy) lub odgłosy (chrząkanie)
2) Zaburzenia snu - trudności w zasypianiu.
3) Lęki nocne - stan nagłego przebudzenia związany z lękiem, krzykiem, wstawaniem z łóżka i chodzeniem po pokoju (somnabulizm).
4) Nawyki ruchowe - występują w stanach napięcia emocjonalnego (ogryzanie paznokci, wyrywanie włosów itp.).

II. Zaburzenia wymowy (logonerwice).
1) Mowa opóźniona – związana z różnymi czynnikami: z środowiskiem pozbawionym kontaktu z rówieśnikami, z niepewnością i lękiem dzieci, z niedorozwojem umysłowym, zaburzeniem słuchu, organicznym uszkodzeniem mózgu, wczesnym dziecięcym autyzmem i dziecięcą schizofrenią.
2) Mutyzm wybiórczy (selektywny) - odmowa mówienia wynikająca z zaburzeń emocjonalnych, ponieważ nie występuje w tym przypadku uszkodzenie narządu mowy i jest zachowana zdolność do mówienia. Dziecko, u którego stwierdza się występowanie tego rodzaju mutyzmu, odzywa się tylko do wąskiego kręgu bardzo bliskich osób i w określonych okolicznościach.
3) Jąkanie się – związane z przerywanymi lub częstymi fonicznymi i klonicznymi ruchami ust, języka i górnych dróg oddechowych, wywołujących przerywaną mowę z hamowanymi i powtarzanymi dźwiękami.
4) Zaburzenia artykulacji mowy - obejmuje seplenienie, mowę zamazaną, nadmierną szybkość mowy, nieprawidłową wysokość tonów i dobór tonów i szereg innych zaburzeń artykulacji.

III. Nerwice wegetatywne
1) Moczenie mimowolne -  bezwiedne, niezależne od woli oddawanie moczu, w okresie kiedy dziecko powinno już kontrolować funkcje pęcherza. Zwykle pojawia się w sytuacjach stresowych.
2) Zanieczyszczanie się kałem - może wystąpić w chwili, gdy przyuczanie do czystości przeradza się w uporczywą walkę między matką a dzieckiem. U bardzo biernych dzieci może być sposobem wyrażenia ich wrogości w stosunku do surowych rodziców. Może też wystąpić w sytuacji regresji dziecka walczącego o uwagę rodziców z kilkorgiem rodzeństwa.

IV. Nerwice wieloobjawowe        
Zwykle wymienia się następujące postacie nerwic typowe dla dzieci i młodzieży: nerwica konwersyjna i histeryczna, nerwica lękowa, fobia szkolna, neurastenia, nerwica natręctw. W tych przypadkach konieczna jest opieka psychologiczna i najczęściej leczenie psychiatryczne.

V. Inne zaburzenia emocjonalne
1) Nadpobudliwość psychoruchowa (ADHD) - to zespół cech zachowania, który dotyczy czynności psychicznych i motorycznych. Związana ona jest ze wzmożonym pobudzeniem ruchowym, nadmierną reaktywnością emocjonalną oraz specyficznymi zaburzeniami funkcji poznawczych (słaba koncentracja).
2) Nieśmiałość – towarzyszy osobom przejawiającym bierność społeczną (bywają również określane jako lękliwe, asteniczne, zahamowane). Nieśmiałość utrudnia kontakty z ludźmi, hamuje ekspresję, powoduje bierność, wycofanie się, izolowanie, wyzwala lęk przed negatywną oceną, poczucia zagrożenia.

Nowość! Psychoterapia dzieci i młodzieży w naszym ośrodku  junior w Lublinie!